Calvaris in Deutschland

Cito textualmente de Vieiros:

Lingua e Medios
A Mesa reclama a creación dun Servizo de dobraxe e subtitulación

[29/09/2005 19:52] A Mesa pola Normalización Lingüística reclamoulle ao secretario xeral de Comunicación da Xunta, Fernando Salgado a creación dun servizo de dobraxe e subtitulación así coma un conxunto de medidas para a galeguización da comunicación de masas, entre as que destaca a esixencia de que a TVG emita a publicidade en galego ou que se dedique o canal de Radio Galega Música unicamente a artistas de fala galega e portuguesa.

A proposta da Mesa dun Servizo de dobraxe e subtitulación asumiría elaborar as lendas e dobrar para a televisión todos os filmes que se estreen nas salas comerciais, cedéndollelas gratuitamente ás distribuidoras ou ás televisións. Ademais, e como medida urxente, deberían dobrarse dez filmes comerciais que se van estrear en vindeiras datas. Os filmes, que A Mesa concreta, son 'O Código da Vinci', 'Piratas do Caribe 2: O cofre do morto', 'Ice Age 2: A fusión', 'Cars'', 'Inglorious Bastards', 'O regreso de Superman', 'Sin City 2', 'X-Men 3', 'Casino Royale', 'Misión imposíbel 3'.

Tamén inclúe outro conxunto de medidas, como a emisión monolingüe da publicidade na TVG, a promoción de solistas e grupos musicais en galego destinándolles programas televisivos específicos e toda a canle de Radio Galega Música, a posta en marcha dunha segunda cadea da TVG, a recuperación de Radio 4, aumentar as desconexións de RNE e TVE para a Galiza e en galego, a emisión en galego de 'Desde Galicia para o mundo', estabelecer un maior control da galeguización nas subvencións aos medios privados e na concesión de novas licenzas de novas emisoras de radio e televisión.

Síntome pobre. Onte teoricamente tiña que deixar ceibe xa a miña habitación, de feito erguínme "cedo" para empaquetar todo. Iso era, meter todo nas maletas, organizalo de tal xeito que teña que tocar só unha ou dúas delas. Separar o que van "herdar" os meus colegas que fican aquí e todo iso e sobre todo limpeza, para que o que chega novo á miña habitación atope unha habitación mellor da que atopara eu, que tiña moito po.

Cando fun pedir cita para a entrega da chave (que teñen que vir controlar que deixaches todo en orde), preguntei se sería posíbel ficar algúns días máis sempre que non houbese xa alguén na habitación. Non puido ser, así que xa o xoves pola tarde tiven que buscar unha boa caixa onde mandar todas as cousas "extra" que fun mercando aquí, coma a máquina de pan, os altofalantes, os aparellos da cociña, aos que lle collín agarimo, roupa, etc. Percorrín o campus e case medio Vaihingen preguntando no Mediamarkt, no Kaufland, no LIDL, ALDI, no Schlecker e máis sitios aínda, pero non foi posíbel, até o final vin unha pequena tenda de colchóns e preguntei. Tiñan alí unha caixa que parecía medianamente grande, pero aínda me semellaba pequena. De todos os xeitos era a única oportinidade que tiña, así que a levei comigo. Resultou ser meirande do que agardaba, así que todo ben.

Ao día seguinte erguinme cedo para recoller todo. Juanga axudoume a moldear a caixa para ter o tamaño axeitado para enviala e por sorte puiden meter moitas cousas nela. Agora o que fai falla é pesala para ver se non me pasa dos 40 quilos e tamén as maletas de Germanwings, que coido que non poden pasar de 20 quilos. Terei que ver o que podo levar ou non e quizais deixar algo...

Custoume bastante limpala toda, de feito fíxeno cunhas toalliñas que mercara para limpar a pantalla do portátil, pero que o deixan máis porco do que estaba. Useinas case todas para limpar as superficies das estanterías e o armario.

O Hausmeister ao final non puido vir, así que aínda tivemos sorte e puidemos ficar unha noite máis. Digo puidemos porque o meu veciño holandés Jasper tamén estaba na mesma situación ca min. Iso si, púxenme un pouco tristo ao ver tan baleira a que foi o meu fogar alemán durante estes sete inesquecíbeis meses que pasei aquí. É dicir, comprendín un pouco a Ian o chileno cando na aperta de despedida me pediu que coidase da súa "pieza" (así lle chaman eles), xa que era a que conseguira Laura cando estivo aquí.

Teño todas as cousas entre a habitacíon de Cristian e a de Juanga. Na de Cristian están as cousas que levarei comigo nos voos, xa que vou vivir alí até marchar e na de Juanga as cousas que vou enviar, porque me axudará Till, que ten coche.

Supoño que xa lle vai interesando á xente como levo o tema este do proxecto. Pois podo dicir que xa está case todo rematado. Hoxe sábado por fin estiven con Dominique a traballar nas transparencias da presentación que xa están case listas, so fan falla os últimos retoques e a memoria tamén, da que só falla os retoques e escribir o resumo e os agradecementos en galego, e que tentarei deixar na biblioteca da FIC.

A presentación téñoa o día 4, así que practicarei un pouco o que teño que dicir e despois que sexa o que Deus queira...

Dous días despois, de volta na patria.

En pouco menos de dúas horas e media, comezarei a presentación do proxecto. Xa tomei as miñas drogas para estar tranquilo, o cal seguramente sexa imposíbel.

Onte estiven a practicar unhas cantas veces a presentación que en ningún intre conseguín baixar de media hora, até que chegou Mario, un veciño de Cristian, para escoitarme. Según me dixo, podíaseme entender perfectamente, aínda que por suposto metía a gamba de cando en cando coa lingua, mais o único que a min me importa é que se me entenda. Incluso dixo que entendía boa parte do tema que presentara. Por suposto, non todo, pero que entendera boa parte. Con el duroume 28 minutos. Debo dicir que teño 30, más 15 para preguntas.

Despois chegou Cristian e compaña, todos borrachos, aos que tamén lle fixen unha presentación, que sorprendentemente me levou só 20 minutos nun alemán, do que incluso eu me sorprendía, tamén con fallos, pero extremadamente fluido, o cal me serviu para tranquilizarme, así que agora non farei ningunha proba máis até a hora da presentación. Despois irei a casa para ver se podo pesar todo e ver o que teño que deixar forzosamente por se pasar de peso. O carallo é que non poderei recoller a báscula até despois de vir da Volksfest, o cal non me garante ningún estado de consciencia humana por mor dos 2 homologados litros de cervexa (é dicir, dúas xerras), que hai que beber neste tipo de eventos.

Un dos datos curiosos nas presentacións de aquí, é que o tribunal é só do departamento, iso é bo, pero non teñen a memoria con eles, iso é malo, porque en caso de teren preguntas, tería que respondérllelas e non tería ningunha oportunidade de dicirlles "Das haben sie dabei im Dokument", coma na FIC. Outra diferenza é o non ir de traxe, así que o que levarei será un pantalón e a camisola da Universität Stuttgart para facer un pouco a pelota... Semella tamén que vou ter compaña amiga, é dicir, Cristian e algunha xente que quizais veñan. Xa sabedes que sempre é mellor ter unha cara amiga que che diga cun pequeno sorriso de complicidade o ben que o estás a facer.

En fin, non podo dicir, que ás cinco da tarde son enxeñeiro (a falla das taxas) porque aínda me queda a simpática asignatura de Enxeñería do Software do señor Javier Andrade Garda, á que seguramente irei en decembro, en febreiro e se teño coma dixo Carmen a posibilidade de pagar o dereito a un terceiro exame, tamén en setembro, todo sexa por se acaso...

Xa son un home ceibe, podo voltar para casa, agás claro por todo o papeleo que teño que facer mañá e que agardo ter tempo para todo.

A presentación foi ben, como é normal lieime un pouco coa lingua, pero foi ben en termos xerais. Agora á Volksfest a beber un par de litros de cervexa e a cantar cancións coma a que atopei aquí.

Son as 7:30 da mañá do xoves 6 de outubro. Acabo de me duchar e xa teño todo empaquetado e preparado para saír. O único que fica é irmos cara o aeroporto, chorar un pouco para que me deixen pasar os 4 quilos de sobrepeso que levo e despedirme de toda a boa xente que coñecín aquí para voltar á patria.

Os sentimentos que teño agora son un pouco raros. Por suposto que estou a devecer por voltar a casa, pero teño a sensación de que me vou sentir estranxeiro no meu propio país despois de pasar tanto tempo fóra. Xa veremos en que remata todo isto...

O que tamén vou botar de menos é toda esa xente marabillosa que deixo aquí...

Meu pai non sabe que vou, así que a ver que me di.

Até agora!

Pois despois da presentación do proxecto, estiven un chisco a navegar por internet, que a saber o que fixo Cristian, pero a conexión ad-hoc, non funcionaba nada ben. E despois marchamos uns cantos a festexar o meu proxecto, proba diso é o que se ve na foto. Estivemos até non moi tarde, coma sempre por ser fin de semana e porque eu tamén me tiña que deitar cedo para facer o papeleo ao día seguinte.

O mércores erguinme pouco antes das 10 para facer todos os trámites que precisaba para marchar do país. Posto que aproveitando unha visita ao supermercado, xa fixera o Abmeldung (desempadroamento no concello), só ficaba a exmatrikulation, a baixa consular, o contrato telefónico e o papel firmado polo coordinador conforme voltei para casa. Nesta orde fíxeno todo:

Para o tema da exmatrikulation, fun até o edificio de relacións internacionais onde me explicaron que só tiña que encher un formulario e conseguir o carimbo da biblioteca universitaria, conforme non tiña ningún libro en empréstito. Así o fixen e voltei a relacións internacionais onde concluin con este tema.

Despois collín o transporte público cara o Konsulat de España en Stuttgart para a baixa, na que enchín outro formulario e listo. A alta no consulado foi por mor das eleccións. Aproveitei para que me deran un sobre pequeno onde meter a carta de solicitude de cancelación do contrato do teléfono, que botei en Schloßplatz. Despois voltei ao campus para recoller a Cristian e xantarmos.

Pola tarde recollín as copias que deixara a encuadernar do proxecto e dei un paseo con Dominique para me despedir del, xa que tiñamos un chisco de tempo libre.

Despois voltei para casa de Cristian a comprobar o peso das maletas e empacar todo na caixa que tiña que enviar con Till. As maletas comprobei que levavan un sobrepeso duns catro quilos e a caixa non puiden pesar correctamente, porque non podía ver o display da pesa eran uns 31 quilos. Alá imos Till e máis eu coa caixa cara Ulmenstraße a entregalo a GLS para que mo enviasen a Igalia, xa que eles están sempre alí en horario de oficina (grazas, rapaces).

Ao chegarmos á oficina de GLS, que resultou ser unha tenda de informática, pero que tamén recibían os paquetes de GLS, pesaba todo 44 quilos! Así que non quedou máis remedio que abrir a caixa e tirar algunhas cousas, que tería que deixar ou que empaquetaría dalgún xeito na equipaxe de man, que non pasaba pola pesa. Saquei fariña para a máquina de pan, unha pota, uns pratos e unha táboa de cortar. Cando a fulana viu que pesaba menos dos 40 quilos voltei a meter a táboa dentro e pechamos a caixa, enchín o formulario e envieino.

Despois fixemos un pouco o parvo até que chegou a hora de cear, á que fun ao meu antigo edificio á festa que me tiñan preparada. Resulta que estaban a facer Spätzle a man, que o final ficaron caralludos. Ceamos e probamos toda a repostería que podedes ver na foto, firmáronme o meu caderno e marchei case entre bágoas para a casa de Cristian a deitarme para erguerme cedo e coller o voo.

Alá me ergo ás 7:05 para evadir o espertador de Cristian, que ten de melodía o Cara al Sol, por suposto para apagala canto antes e erguerse rápido, pero conseguín evadilo :-) Ducheime e metín todo nas maletas.

Saímos cara alá Cristian e despois alcanzounos Juanga. Semella que a Juampi se lle pegaron as sabas e non puido vir. Collemos o S-Bahn en dirección ao aeroporto e dispúxenme a facturar.

O carallo foi que me mandaron pesar as duas maletas e tamén o que levaba de man! Pesaba todo 40 quilos, estando o límite en 20... Comentáronme que eran 126€, un 50% máis cá pasaxe! Mandáronme a outro mostrador a pagar ou negociar. O fulano díxome que me rebaixaban 5 quilos, pero que tiña que pagar o resto, que seguía sendo aínda máis de 100€. Discutín un pouco con el e despois Cristian e Juanga comentáronme a xogada final :-)

Sacamos alí diante dos fulanos unha chea de cousas que me terían que enviar hipoteticamente por correo, pesámolo, e aínda que seguía pasando do peso, ao final deixáronme pasar. Ao recoller a tarxeta de embarque, saímos dalquela zona e voltei a meter todo na maleta.

Despedínme de Cristian e Juanga e montei no avión, coa sensación estraña do moito que deixaba atrás.

Cheguei a Barcelona e preguntei a que hora podía facturar con Spanair. Dixéronme que ao momento e aí o mandei todo, porque me estaba a imaxinar a escena de ter que ir ao baño con catro maletas... Non me puxeron ningún problema co peso esta vez.

Coma o Pans and Company non me convencía, preguntei onde podía comer e comentáronme que tiña que pasar á zona de embarque. Como me dixeron que non había problema para saír e voltar a entrar (quizais me viña a ver Jero ao aeroporto, pero ao final non puido ser), alá fun. Pitoume o aparello pola cremalleira e os zapatos, pero nada máis. Alí estaba todo carísimo, así que decidín ir xantar abaixo ao Pans... Pedín un bocata de xamón serrano con tomate untado no pan e unha ensalada, que viña con aceite de oliva Carbonell e que me soubo a gloria, todo.

Despois voltei a pasar á zona de embarque e quedei parvo a mirar os Simpson en A3, despois de 7 meses de sequía. Vin tamén o telediario, o cal que lembrou o moito que odio a prensa deste estado, despois de sete meses de descontaminación relativa, que lía os xornais.

Cheguei a Compostela e resulta que as miñas maletas chegaran noutro voo anterior, que facturei moi cedo e atopeime co deputado no congreso Francisco Rodríguez do BNG. Díxenlle que seguisen así a traballar polo país e preguntoume un par de cousas sobre o que fixera na viaxe, felicitoume e xa me atopei coa miña curmá Luisa, que me viñera a recoller.

A miña curmá entregoulle a meu pai a memoria do proxecto mentres eu agardaba no ascensor. Coma non tiña as gafas, non se decatou en que estaba escrito, así que saín e á fin na casa!

Pois nada, efusiva aperta con meu pai e xa a desfacer as maletas, menos a de man, que só ten cousas para levar a A Coruña. Despois fíxome un par das súas míticas tortillas de patacas e despois amoseille TODAS as fotos, así que despois xa non houbo tempo de máis e deitámonos.

Esta mañá erguinme cedo por me trabucar co espertador e púxenme a ver as canles de R, que puxo meu pai. Ao chegar fomos a facer o seguro do coche, que xa puxemos ao meu nome para ir collendo bonificación, pero resulta que esquecera levar o carné de conducir, así que tiven que voltar a casa, pero non o atopei, e despois falando con Carlos por teléfono, descubrín que tiña en A Coruña cos papeis do Vespino, que anuncio que vou vender para mercar unha Scooter nova. Ao saír, xa con seguro, aínda que lle teño que enviar a fotocopia por fax, marchei a dar unha volta ás praias e a pegarme un pequeno baño, coma se pode comprobar na foto. A auga está fría e tampouco había moita calor, pero aínda así estiven un anaco deitado en Mogor. Despois lavei o coche e voltei para casa polo Campo, a Rúanova, Pardavila, onde comprobei o avance das obras da circunvalación a Marín. Ao chegar atopei a Villanueva, un colega meu co que estiven máis de media hora a falar no meu portal.

Despois de seleccionar as fotos para non aburrir ao persoal dispúxenme a baixar, pero ninguén podía así que fiquei na casa.

Xa cheguei tamén á Coruña onde me agardou unha boa cea en La Mamma. Como tiña bastante fame, pois comín dous pratos e o postre de sempre, a tarta Toscanela. Por suposto pasei un bo tempo cos amigos cos que xa había bastante que non estaba e aos que xa botaba de menos, en especial a Laura, á que xa vira en Alemaña, pero sen a cal se me fai imposíbel vivir.

Despois fomos entramos no bar cubano que hai preto de alí onde nos invitaron a un chupito moi bo e escapamos a correr porque non había ninguén e non faciamos nada. Como saímos xa tarde, tentamos ir ao Orzán, onde sentamos nun destes bares de corte céltico. Cando eu xa morría co sono (non teño jetlag, pero non estou aínda afeito a este horario), marchamos.

Fixen algún papeleo, cortei o pelo e tentei matrícularme na EOI, nun curso que me fixese xustiza, pero non recoñeceron o meu diploma da Uni Stuttgart, así que me teño que matricular en segundo outra vez, a pesar de facer alá terceiro e rematar todo o proxecto en alemán. Aínda teño que facer moitos máis papeleos, pero tampouco teño moito máis que facer, así que pouco a pouco.

Fun recoller tamén o luns ao noso hamster Breogán, mercarlle unha gaiola e toda a pesca que semella terme un pouco de medo, porque como estou un pouco emocionado, trato de collelo cando está a durmir na casiña... Terei que afacerme aos seus horarios tamén. Xa informarei algo máis extenso sobre el.

Onte fixen con Carlos e Miguel a cea na nosa casa, por suposto, cunha fondue de carne, despois unha boa queimada e tiña que haber unha boa fumada de pipa, pero non puido ser porque aínda non me chegou a caixa que enviei dende alá, coa pipa, máquina de pan e moitas máis cousas. Botamos tamén unha partida de monopoli que non puidemos rematar porque eu morría co sono.

E noutra orde de cousas, supoño que migrarei de weblog, porque este estaba pensado para a miña estancia en Alemaña, que xa rematou, así que cando troque o weblog avisarei aquí coa nova dirección.

Fixen estes tres tests, para saber que programa P2P son, que personaxe de ficción e que parte do ordenador e os resultados son os seguintes:

Pois xa antes de chegar tiña ganas de mercar unha moto nova e ao falar con Miguel comentoume que a mellor opción era mercar unha de 125 en vez dunha de 50 polas seguintes vantaxes:

• É un motor de 4 tempos


• Consume menos


• Menos problemas


• Ten dúas prazas legais, co que podo levar a Laura legalmente


• Andan máis


• Non son moito máis caras cás de 50

E despois mirar algunha Daelim que andaba polos 2000€, Miguel comentoume a posibilidade da Kymco Activ 125, que era bastante barata, aínda que tiña marchas, que non me fai moita graza, pero que terei que aturar por mor do baixo prezo. En principio eran 1399€ máis matriculación, pero viña con seguro gratis (pagado polo fabricante) o primeiro ano, así que non había dúbida.

Despois de varias negociacións con AC Medin e Z Center conseguín que os de AC Medín non puidesen mellorar a oferta de Z Center, así que os elixidos foron estes últimos.

O que fixen foi deixar falar ao fulano de Z Center que xa de primeiras me rebaixou a matriculación e me daba un casco de agasallo. Neste intre tiña a moto por 1399€, así que lle dixen que me daban o mesmo en AC Medín e que eles me regalaban a maleta para atrás, que a mercaba alí. Así que fulano pensouno e díxome que OK

Os de AC Medín dixéronme simplemente que non podían igualar a oferta e que se ma daban tan barata era porque se querían desfacer dela, porque non a darían vendido e que tivese moito coidado co mecánico arxentino que tiñan en Z Center, que era fatal e que non tiña problema en facer as revisións con eles e que a garantía tamén me valía con eles, así que seguramente lle farei as revisións en AC Medín tras "constatar" a "arxentinidade" do mecánico da competencia.

O que conseguín á fin foi o seguinte.

• Kymco Activ 125


• Por 1399€


• Matriculación gratis


• Seguro por 265€ e gratis o primeiro ano


• Casco para Laura


• Maleta traseira

A moto, a verdade é fea como pegar a un pai, pero é barata, consume pouco e podo levar a Laura, así que meta conseguida. Chamei hoxe e danma o luns (Miguel, xa quedaremos para ir recollela), que hoxe marcho a Marín e por suposto, xa está paga.

Segundo o título deste weblog, xa non ten sentido que o siga a manter, así que cando teña a ADSL que agardo de Jazztel supoño que instalarei unha Debian limpiña e estábel e porei tamén un weblog propio. Namentres, subsistirei con este.

Pois aí podedes ver a Breogán o meu novo Hamster ruso, unha mágoa que non soviético, pero é o que hai. Todo por cortesía de Hannuska, quen mo regalou e me acompañou a mercar unha gaiola para que viva. A verdade é que aínda non ten confianza comigo e iso que tento subornalo con queixo, mazá e outros manxares, pero nada. E iso que Laura se queixa de que a ela lle tiña medo, poir subiuselle á man antes cá miña... Teño que limparlle todo unha vez por semana, así que a primeira semana o pobre tivo que se quedar nun bote moi grande de cristal porque aínda non tiña nada para metelo, pero este luns, que lle tocaba outra vez xa mequei unha bóla destas para metelo dentro e que ante un pouco pola casa. Aínda non lle ten collido o tranquillo, pero pouco a pouco vaise afacendo a meterlle caña e a frear, mais aínda se mete unhas boas hostias contra as patas das mesas e demais. Tamén lle mola bastante andar na típica roda que hai na gaiola e mola como se volve tolo cando lle limpas a gaiola, porque xa non lle cheira a el.

Agora estou esperando a que Laura se decida a mercarlle a femia para podérense divertir e procear.

Que feitiño é!

O luns pasado fun recoller a miña moto a Z-Center que como sabedes é unha Kymco Activ 125. Laura e Miguel viñeron comigo, a unha por probar o casco e o outro para participar no acontecemento histórico. Carallo como soaba o aparello ao prendelo, nada que ver co son de abella que teñen os scooters. Case me espeto ao saír do concesionario fola forza que a filla de puta ten coa primeira marcha, pero hai que afacerse a ela. A verdade é que xa lle vou collendo o truco ao tema das marchas, que ao principio me estaba a custar, pero que arestora xa me vai mellor.

Xa levo dous días a ir á EOI nela e a comprobar as vantaxes de atopar sempre sitios cómodos para aparcar, pero a verdadeira proba foi ir onte ao centro e aparcar no mesmiño Obelisco. Hoxe tamén o poderei comprobar ao ir ao fútbol, precisamente Depor-R. Madrid.

O carallo foi ao probala con Miguel, que se decatou de que non lle funcionaba ben o indicador do nivel de gasolina, polo que fun dereito ao concesionario para que o parvo do mecánico me pedise a peza e agardar até mañá a que estea aquí e colocarlla. Polo resto, non teño ningunha queixa, que vai como un tiro!

Sacado de A Regueifa. Grandísimo.

Onte, como saberedes fun a Riazor para ver o partido adiantado da Liga do Deportivo contra o Real Madrid. Sei que estas cousas sempre son subxectivas, pero o árbitro pareceu pésimo, creo que axudou dun xeito completamente descarado ao Madrid, en cousas como as tarxetas e un penalty a Valerón que polo menos alí me pareceu case preclaro.

A foto que se pode ver no artigo é a da pancarta que exhibiron na bancada de Maratón e que me pareceu bastante graciosa.

O importante foi que o Deportivo gañou 3 a 1 que o coloca 10º na táboa. A mágoa foi que o VfB Stuttgart perdeu no Pokal 3 a 2 co FC Hansa Rostock.