Stadtmuseum

O que fixemos hoxe foi ir coa profesora de alemán a que nos ensinase o museo da cidade de Stuttgart onde hai obras de arte bastante interesantes, entre elas, varios Picassos. A verdade é que a esta profesora é unha auténtica erudita, porque fala de todo o que lle poñas diante. Alí falou de varios artistas que nos deixou parvos, de feito, sabía máis de Picasso que os catro españois que había alí. Por certo, temos nova compañeira sevillana na nosa clase. Chámase Carolina.
Despois xantamos no mensa que está preto de Charlottenplatz onde tomei unha sopa china (lembreime moito de Marcos e as súas sopas nos chinos) e salgo que semellaba paella, pero que en vez de azafrán levaba curry, e estaba un pouco picante.
Despois pola tarde nada, na habitación a coidar a gripe até a noite.
A foto fíxena nun U-Bahn dende Charlottenplatz até Möhringen, bonita, nonsí?

Gripe

Hoxe primeira clase seria de alemán. Puxo uns exercicios de vocabulario dos que non entendín nin papa, pero para iso estou, para aprender.
Despois fomos xantar a Mensa, onde por suposto voltei a pagar un ollo da cara para comer merda e ó saír funme hasta Geschwisterschollstraße, onde está a Oficina de Relacións Internacionais para apuntarme para a excursión do próximo domingo. Pechaban ás catro e cheguei ás catro e sete minutos. Menos mal que lle insistín un pouco, porque case non me deixa.
Despois viñemos aquí para ir a falar cos de Selfnet, que son os que levan a rede da residencia para apuntar a Cristian e para que a min me solucionasen o problema cos emails. Pois non sei por que, ó chegar trocaron algúns permisos do exim e non podía enviar emails, pero agora xa está todo ok.
Despois collemos o autobús para Vaihingen para facer a compra e poder cear algo decente e como rematamos agora e estou baldado, marcho para a cama.

Cidade deserta os domingos

Está claro que van a ser tres meses de durmir pouco, porque a partir das 10, aquí xa non se pode durmir :-)
Nada, a xantar ó centro, pero dá a casualidade de que hai moi pouca xente pola rúa os domingos. Ou ó mellor era hoxe que coa nevada que caeu a xente non quería saír á rúa, como se pode ver na foto.
Xantamos en McDonnalds de un café en Königstraße, e investigar os cines para ver que pelis botan. A pena é que "El Hundimiento" xa non a botan aquí porque quería vela en alemán.
Marchamos cedo para casa, porque nevaba bastante e podiamos coller frío, de feito Désirée ten 38,2 de febre hoxe e mañá hai clase :-( A ver se se pon mellor.
Vimos dúas pelis e agora estou oíndo o partido do Depor en RavioVoz por internet. FORZA DEPOR!
E xa me deito, que mañá hai clase moi cedo.

Primeiro día "libre"

Pois este foi o primeiro día libre que tiven para facer o que nos petou, pero non foi tanto así porque houbo que facer compras.
Para comezar non puiden durmir todo o que quixen porque espertei dúas horas antes do que debería, aínda que non foi tan problemático porque puiden usar o tempo para a falar coa persoa máis importante no mundo para min, á que boto moito de menos.
Nada, pois marchamos a Vaihingen, pero no S-Bahn, que agardar na parada do autobús co frío que facía era unha tolemia. Así que alá fomos os catro (de esquerda á outra esquerda, Valetin de Bulgaria, Cristian, eu e maís Désirée). Simpático rapaz o búlgaro este porque ó vir da órbita soviética, non fala máis ca búlgaro, ruso e un pouquiño de alemán, así que aínda que con el si que temos que falar alemán. Xa me vou soltando un pouco máis.
Pois o deste rapaz é un pouco chungo, porque para poder vir aquí, tivo que traballar 12 horas diarias e ó mesmo tempo estudar, co que durmía dúas horas diarias. Ademáis, polos poucos cartos que ten, ás veces pasa sen xantar ou sen cear. Triste, pero certo.
Pois iso, a Vaihingen onde controlei máis máquinas de pan. A máis barata vale 40€. Ademais, alí tamén tiñan moitísimos DVDs, e bastante baratos, entre eles, natürlich, Der Herr der Ringe, Star Wars e outros moitos máis. O día que me dea un ataque de consumismo vai ser máis grave do normal. E tamén merquei un cable para conectar o móbil por USB.
Para xantar, unha pizza no centro comercial por 3€ que era bastante xeitosa. A verdade é que Cristian ten unha cara de carallo, porque antes de pedir a pizza a súa idea era sentarse nunha das mesas da pizzeria a xantar unha especie de "Doritos" que mercaramos no super, pero ó final non o puidemos resistir e fomos a por unhas pizzas.
E despois fomos facer a compra para cociñar despois Ovos á Extremeña, que é un dos meus pratos estrela. Eu, se fose vós, viñame a vivir para aquí, porque por dous quilos de cebola pagamos 0,49€ e por outros dous de patacas, 0,89€. O chungo foi atopar chourizo. Cómo poder ser que haxa tropecentos tipos de salchichas e non teñan chourizo? Houbo que mercar algo que semellaba chourizo, pero que simplemente lembraba a el.
Como o búlgaro seguro que non ceaba, invitámolo a cear e como eramos 4, foi bastante chungo o de cociñar para tanta xente, pero tiven axuda. Sen o chourizo non foi o mesmo, pero mellor que a comida do comedor xa era. Gustoulles bastante, a verdade. E despois a deixar todo coma unha patena.
E despois alá vamos 4 cataláns, un polaco que apareceu despois e un galego a tomar unha cervexa á cervecería do campus, que estaba pechada. Así que vamos á discoteca que está ó lado do campus onde había unha festa privada. Por que carallo non pecharán as portas se a festa é privada? E á volta, como non podía ser doutro xeito nunha viaxe tan nevada coma esta, caeu Désirée e eu detrás cando tentei axudala. Según me dixeron, dei antes coa cabeza no chan que co resto do corpo, co que a hostia foi bastante grande. Por agora creo que todo vai ben e agardo que non me pase nada chungo, porque xa sabedes o hipocondriaco que son....

Erste Deutschunterricht

Hoxe tiven que erguerme ás 6:30 para ir ás clases de alemán, que como dixen no anterior artigo, estaban no sexto carallo. Collín ós dous colegas polacos (dous mozos que me presentou a china, pero que teñen un acento moi chungo e que non entendo moi ben) e ala, para o S-Bahn. Collemos un atallo un pouco complicado, pero ó final conseguimos chegar sen problema. Estou no nivel 4 (Grundstufe III oder Mittelstufe, é dicir, nivel 3 do elemental ou 1 do medio) de 12, se non me trabuco.
Hoxe clase lixeira, de unha hora máis onde nos coñecemos un pouco. Teño un ianqui na clase, pero non é dos do tío George. E como o curso de alemán inclúe un curso de orientación na cidade, leváronnos a dar unha volta por ela. Subimos a unha torre cunha enorme estrela de Mercedes onde se pode ver boa parte da cidade. A verdade é que parece que Munich era máis interesante, pero agora son cidadán de Stuttgart, así que con Stuttgart a morte (son cidadán de verdade, estou inscrito no Concello, que ademáis, por ser estudante, me vai agasallar cun bono semestral de transporte).
Despois de amosárnola cidade, deixáronnos tempo libre e funme con dous cataláns, cos que creo que vou andar xa toda a miña estancia aquí O:-) Kein Deutsch zu lernen!
Viñemos ao campus a abrir unha conta para un deles e despois a xantar a Mensa, que non é un club de tipos listos elitistas, senón un comedor universitario, que segundo a miña opinión non é mellor que o de Elviña. Aparte diso, creo que teriamos que ter presentado a nosa Ausweis (identificación) para que puidesen saber que eramos estudantes e así sería máis barato. Pois iso, que non hai menú. É coma un buffet no que ti colles un plato e eles pésancho e pagas segundo o que colles. Por certo, a moza catalana cumpre perfectamente co estereotipo de racanería :) Iso, 6.75€ que paguei por xantar. Outro día pillo menos :-)
No camiño que fixemos cara o Campus pasamos por unhas paisaxes preciosas que a ver se podo voltar a velas para sacarlles fotos.
Pola tarde fomos a ver se nos colliamos unha tarxeta de móbil alemana. Despois de visitar tamén T-Mobile e E-Plus, quedámonos con O2. O primeiro mozo que atendeu a Cristian debía de ser medio Nazi, porque nos tratou coma merda, en plan que non sabía se o pasaporte non sei que, que se a nosa dirección non sei canto... un merdento. Á saída, Cristian meteuse sen vergoña ninguna na tenda de T-Mobile para coller un vaso de auga na máquina automática, da que xa beberamos antes todos, e saiu, mentres Désirée e máis eu nos escarallabamos coa risa.
Fomos facer a conta dela e outra vez para facer os nosos contratos, que son rarísimos. Resulta que teño dous números de teléfono. Un fixo e un móbil. Cando estou preto da casa actívaseme un dos número e é coma se tivese un número fixo, dende o que podo chamar moi barato incluso a España (por só 11 centimos). E aparte tamén teño outro número que é o móbil real ó que se me pode chamar sempre pero dende o que eu podo chamar cando estou fóra dun radio de 2km da casa (o móbil avísate de se estás na casa ou non cun "home" e aparte, este Siemens ponme unha casiña na parte superior). Quen queira os números, que mos pida.
Por suposto, teño que comentar que hai un Zara en Königstraße, que é a rúa máis importante de Stuttgart :-)
Despois fomos a un bazar moi grande onde merquei unha tixola, una pota pequeniña, dous platos, dúas culleres, dous garfos, dous coitelos, unha almofada un pouco mellor que a que teño, vasos e unha culler de pau. E o máis importante. Teño localizadas as máquinas de pan! Andan por uns 40€, pero buscarei máis porque quero comparar outros prezos e ademáis estas só fan bolos grandes.
E para rematar, Döner Kebap para cear. Marta, lembreime de ti :-) Moi bo.
E nada máis por hoxe. Mañá a ver se podo facer algunhas fotos de paisaxes.

Estou mallado

Ás sete a pé. Pensaba que amencía máis tarde pero non, ás sete menos cuarto, así que tampouco tiven problema.
E a vista que me atopei ás sete da mañá dende a miña fiestra é a que podedes ver na foto. Moi bonita a verdade.
Pois nada, á ducha onde tiven que agardar a que rematara unha das persoas que estaba dentro, xa que non temos nin WC nin duchas dentro da habitación, só un lavabo.
Pois ala, sen almorzar ó S-Bahn. Menos mal que ó chegar á Hauptbahnhof (estación principal), había unha especie de bares pequenos onde vendían cafés e croissants e cousas desas.
Outra cousa rara, eu cheguei a tempo, pero a polaca á que agardabamos a china e maís eu non. Así que marchamos para a proba de nivel de alemán. Alí alivieime porque por fin, puiden falar en español. Atopei a xente de Coruña que coñecera nos intensivos e todo foi un pouco máis lixeiro. E outra vez estúpido: había café e bretzel para almorzar. Mañá non sei, así que almorzarei por se acaso.
O a primeira parte do exame comezou sendo doada, pero foise póndo máis chunga co cal me fixo dudar se coller a segunda parte. Quen dixo medo? Pois ala a pola segunda tamén. Esta nin de broma a acabei porque preguntaban cousas que eu aínda non coñezo. A nota, mañá. De aí saíra o nivel, dos doce que hai, ó que teño que asistir ás 8:00 no quinto carallo, non mellor dito, no sexto carallo.
Despois fun con Miguel (un de Industriais da Coruña) ó centro a ver se podiamos mercar algo. Alí atopámonos a dúas italianas de Erasmus e el, que creo que quería algo con elas, xuntounas á nosa causa. Visitamos o Corte Inglesen de turno, pero non merquei nada, que aínda teño que comparar prezos.
E ala, outra vez coa china a presentar papeis. Primeiro a abrir a miña conta bancaria, a primeira nun banco alemán, que preciso para pagar calquera cousa da universidade, dende a fianza até a roupa da cama... Simpático o fulano do banco, co que non tiven problemas, porque era alemán e pronunciaba ben e amodiño!
Despois puiden recoller as miñas cortinas laranxas e deixar lista todo o trámite sobre a habitación agás a conexión.
Pola tarde collemos un autobús para ir ó pobo de Vaihingen onde presentei os papeis no concello co que me van a agasallar co bono semestral de transporte a partir de abril. Tamén puiden visitar algo parecido ó LIDL, que curiosamente se chamaba ALDI e algo un pouco máis grande no que lle botei o ollo a unha tixola de 5,99€. Había moitas cousas ricas de chocolate e tamén moitas salchichas, inclusive coma as de Nürnberg, que xa probara en Munich e que algún día probarei aquí.
Quedei até o carallo de andar, e aparte diso, famento. Menos mal que tiña os tres iogures (con cereais?) e unhas galletas de chocolate bastante interesantes.
Non contento con iso, a solicitar a miña conexión a internet. Outra hora facendo cola ó frío, pero vale a pena. IP estática interna por 15€ de alta maís 10€ cada mes. Aproveitei para baixar o kernel 2.6.11 a una velocidade de 2.77 Megabytes/s (si, Megabytes). O problema é que temos unha cota de 8 GB de baixada e 2GB de subida cada mes. Pero é o que hai, e agora voume deitar que mañá teño que erguerme ás 6:30 para ir ás miñas clases no sexto carallo.

Por el mar corren las lieeeebreeees...

En principio vou falar da miña viaxe, que non me deixou indiferente. Despois de pagar 101€ (89 de billete + 12 de taxas) a Iberia agardaba ter un servizo mellor que o de Air Berlin, que me levaría dende Palma de Mallorca até Stuttgart. Pois non, resulta que para comezar, como estamos co mundo ó revés, os voos que tomei de Iberia chegaron a tempo e o de Air Berlin (operado por Hapag Lloyd) chegou unha hora e pico tarde.
Para rematar a miña exposición sobre o asco que me dá Iberia, comentar que fun parvo no voo de Air Berlin, xa que me daban comida e non a pedín porque pensei que había que pagala. Quen ía pensar que nunha compañía de baixo custo podían dar comida? Isto lémbrame a certo incidente en Budapest...
Pois iso, que Iberia apesta. Que non me conten que non se pode dar un bo servizo a baixo custo. Por certo, o avión da Hapag era enorme, con nove columnas de asentos e moitas, moitas filas.
Pois nada, que ó chegar collín as maletas e fun buscar o meu contacto. Unha china. Eu supoñía que ía falar ben alemán, e faino, pero a súa pronunciación é peor que a miña :-) Paguei os correspondentes 44€ para o meu abono mensual de transporte para dúas zonas e fun para o S-Bahn, con tan mala sorte que apareceu a revisora de súpeto pedindo billetes. O meu abono é para dúas zonas e o aeroporto está máis lonxe destas dúas zonas co cal a fulana que quixo meter outra multa de 40€, pero ó final a china non sei que carallo lle dixo que me fixo un billete de 5€.
Até agora non sentira o frío. Ó saír da estación topeime con medio metro de neve, agás nos camiños, nos que só había unha fina capa de xeo. O camiño fíxoseme longuísimo sobretodo tendo que tirar das maletas que pesaban de carallo. Case escorrego tres veces, pero por sorte non caín.
Teño que dicir que a habitación é pouco acolledora, pero polo menos ten calefacción, cousa que non teño na Coruña e isto faina máis agradábel :-) O que non tiña eran cortinas, que non me fixeron falta porque tiña que erguerme ás sete da mañá e aínda non amencera, ou iso pensaba eu...