Calvaris in Deutschland

Pois onte erguínme pola mañá para falar algo con Luara polo Skype e despois falei con estes para xantar. En principio quedaramos para facelo na miña cociña, pero coma non teñen palabra, e estaban todos os fineses na cociña de Jero ao final quixeron xantar alí. A min non me deu a gana, e fiquei aquí só. Ao rematar de xantar chameinos dúas veces por teléfono pero non me contestaron, co cal eu marchei ao súper a facer a compra, pero cando estaba no bus chamáronme por teléfono. Pedínlles se podían agargar por min un pouco, así que fixen a compra para coller o seguinte bus, iso quería dicir en 5-10 minutos. Cando cheguei ao campus chameinos por teléfono e cabreeime porque me botaban a min a culpa de non saber que ían marchar, pero que carallo ía facer eu se xa os chamara dúas veces e pensara que estaban a durmir a sesta.
Despois no S-Bahn xa se me foi pasando, pero a australiana, a que berra moito, xa estaba borracha e nunha destas que fixo, chameille "guarra" e cando se enteirou do que era, cabreouse, pero pasoulle co alcol.
A verdade é que bebín 2 cervexas de litro e collín unha boa. Coma nós non tiñamos mesa, ficamos nun dos pasillos. Pedimos as cervexas e puxéronnolas alí. Bailamos moito, incluido o limbo. Coñecemos a uns tipos e tipas que andaban por alí, a mágoa será que seguramente non os voltemos a ver, pero foi divertido Foi mítico, cando comezou a música, todo o mundo enriba dos bancos e das mesas a bailar. Auténtico. Estivemos alí até as 11:30 da noite, porque ás 12 e pico era o derradeiro S-Bahn, pero Désirée dixérame que o derradeiro ía sempre moi cheo, así que marchamos ela e mais eu un pouco antes. Non houbo problema porque até tivemos sitio para nos sentar.